ROZDZIAŁ 5, CZĘŚĆ 2

Witam :)
Rozdział miał się ukazać we wtorek, a jednak jest w poniedziałek ;>
Zmotywowaliście mnie komentarzami, i bardzo przyjemnie pisąło mi się ten rozdział ;)
Mam nadzieje że Wam się spodoba.
Następny prawdopodobnie w czwartek lub piątek! :)
Buziaki, Asia :3
---------------------------------------------------------------------------------------------------------

~W DOMU MEGAN~

- No, opowiadaj – zachęcała Meg.

-W sumie to nic ważnego…

-Jasne… - mruknęła.

- Okej. Chodzi o Cathy.

-To już mówiłeś. – powiedziała zmieniając pozycje na siedzenie po turecku.

- No wiesz.. eee… ona chyba mi się podoba… - wydukał.

Na dziewczynę spłynęła fala różnych uczuć. Z jednej strony była zaskoczona, z drugiej szczęśliwa, bo to jej najlepsi przyjaciele, a z trzeciej dochodził smutek, bo jakimkolwiek związkiem relacja między nimi mogłaby się zniszczyć. Nie wiedziała co o tym myśleć – przecież znali się od zawsze… i od zawsze byli PRZYJACIÓŁMI. Przeżywali upadki, ale nigdy więź między nimi się nie przerwała. Teraz ta więź miała by się jeszcze bardziej zacieśnić ? ‘’A co wtedy będzie ze mną’’ – pomyślała – ‘’Oni będą spędzać ze sobą mnóstwo czasu, a ja..? Najprawdopodobniej zostanę sama’’

- Wszystko okej? Wiem, że to dla Ciebie dziwne…  - przerwał jej rozmyślanie.

‘’Wszystko okej? Człowieku, przyjaźnisz się z nią już prawie osiem lat, a ty wyskakujesz z tym, ze Ci się podoba’’

- Od kiedy?

-Co od kiedy? – zapytał zdziwiony Chris.

-Od kiedy Ona Ci się podoba? Nie zgrywaj idioty.

- Może wcale nie muszę zgrywać? – zakpił sam z siebie.

-Ehh… no opowiadaj

- Pamiętasz jak w wakacje byliśmy nad jeziorem?

W tym momencie przypomniał jej się ten dzień.  Rano rowerami pojechali nad pobliskie jezioro. Cały dzień spędzili na wygłupach i rozmowach. Pamiętała nawet w co była ubrana – dżinsowe szorty, i biała koszulka na ramiączkach. Razem oglądali zachód słońca siedząc na małym, drewnianym mostku.

Wtedy nie mówili nic. Tylko obserwowali. Cathy położyła się Chrisowi na kolanach, i uśmiechnęła się do niego. ‘’To było urocze’’ – pomyślała Meg również się uśmiechając . Potem przerwał tą romantyczną chwilę, i wrzucił obie przyjaciółki do jeziora. Woda była bardzo zimna, więc stojąc dumny na moście śmiał się z Megan i Cathy które jak najszybciej próbowały wyjść z wody.

A na końcu…

- Wtedy pożyczyłem jej bluzę – wtrącił, jakby czytając w myślach dziewczyny.

- Jeden z najlepszych dni w wakacje. – rozmarzyła się.

- Dla mnie najlepszy.

- Pomijając to że wrzuciłeś nas do jeziora – odparła z wyrzutem.

- Wtedy popatrzyła się tak na mnie… Ona jest taka.. taka…

- No jaka?

- Wspaniała! – wydusił wreszcie.

Zapadła niezręczna cisza, nikt nie wiedział co powiedzieć.

-To… co masz zamiar z tym zrobić? – zapytała wreszcie Megan.

-Nie wiem… jest dla mnie wszystkim. Jest cudowna. Wspiera mnie, świetnie się przy niej bawię…

- I ?

- I ją kocham…

W kąciku jego lewego oka zauważyłam łzę. Czyżby Chris – najlepszy zawodnik drużyny koszykówki, szkolne ciacho, pewna siebie i wyluzowana osoba, którą tak wiele osób szanowało, podziwiało i lubiło, płakał?

- Ty… płaczesz? – drugie słowo ledwo przeszło jej przez gardło.

- Ja? Chyba śnisz. Ja nie płaczę! – powiedział ocierając oko.

- Jesteś żałosny.

- Ja? Przecież mówię prawdę!

- Hmmm… czyli mówisz mi, że te kropelki na Twoim policzku to nie łzy? – zaśmiała się.

- Jakie łzy? – przetarł twarz rękawkiem koszulki.

- Idiota!

- Ale jaki kochany idiota! – zaśmiał się.

- To może ja pójdę, zobaczymy się jutro w szkole.

- Cześć! – pożegnał się Chris.

W szatni panował tłok. Dziewczyny rozmawiały na temat nowych uczniów, a chłopaki omawiali wczorajszy mecz. Megan spośród tłumu zobaczyła Cathy. Podbiegła do niej i przywitała się, przytulając ją.

- Hej! Masz wszystko? Nie kupiłam jeszcze podręcznika do geografii

- Tobie tylko nauka w głowie? Trzeba poznać tych nowych! – wskazała na gromadkę uczniów.

- I mówi to nieśmiała Cathy?

-Może przyszedł czas na zmiany? – zachichotała.

- Z czego Wam tak wesoło? – usłyszała za sobą głos Chrisa.

- Z Ciebie – mruknęła Megan, i cała trójka zaśmiała się.

-O, idzie Alex z jego ‘’gangiem’’ – powiedziała cicho przyjaciółka.

Meg odwróciła się, i napotkała spojrzenie chłopaka. Szybko jednak odwróciła wzrok.

-No proszę proszę ! Trzej muszkieterowie! – zaśmiał się Alex.

- Cześć – powiedziała Megan wesoło.

- A koleżanka się zemną nie przywita? – powiedział Jake do Cathy robiąc oczy szczeniaka.

- Hej – mruknęła.

- A może tak z uśmiechem? No, dla Jake’usia!

- Spadaj już – syknął Chris.

- Widzę że pan koszykarz się stawia…

- Po prostu jesteś obleśny.

- Dobra chłopaki, idziemy. Cześć Wam! – powiedział wesoło Alex, po czym wymierzył Jake’owi lodowate spojrzenie. Jednak zawrócił, i ponownie podszedł do Meg.

- Możemy pogadać po pierwszej lekcji?

- Tak.. chyba tak.. – wyjąkała.

Przez całą lekcje wierciła się, i co kilka minut sprawdzała godzinę na zegarku w telefonie. Miała wrażenie jakby czas stanął w miejscu, lub cofał się. ‘’Najbardziej dłużąca się lekcja w moim życiu!’’ – myślała ze złością.

-Okej, do końca lekcji pozostało 10 minut, możecie zacząć odrabiać zadanie domowe – powiedziała z uśmiechem nauczycielka fizyki. Starsza kobieta, z krótkimi, czarnymi włosami, na których widać było już oznaki starości, i niebieskimi oczami. Zawsze ubierała się elegancko, i jej styl nie pasował zupełnie do jej charakteru, i wieku.

- Megan! Proszę wykonywać polecenia!

- Ale ja… Powiedziała pani ze MOŻEMY robić zadanie domowe – odparła z dumą dziewczyna.

- Aaaaa… rób co chcesz. Ale jeśli jutro nie będziesz miała nic uzupełnionego, to obiecuję, ze nie będzie z tobą dobrze! – odparła speszona nauczycielka.

- Dobrze.

Resztę lekcji Megan patrzyła się w okno. Ciekawiło ja to, co ma jej zamiar powiedzieć Alex.

Nie znała go dobrze, wiec to nic poważnego… A jeśli? Z jedne strony się bała, a z drugiej? Może to zwyczajna rozmowa?

Wreszcie usłyszała upragniony dzwonek, na który czekała całe 45 minut.

- Alex! – o mało nie wpadła na chłopaka.

- Więc o czym chciałeś porozmawiać?

- Chciałbym Cię zaprosić na spacer…