Rozdział czwarty

Hej :)
Przepraszam że rozdział nie pojawił się w sobotę [już od 15 min mamy niedzielę]
ale wena przybyła dopiero wieczorem ;3
Bardzo też dziękuję za komentarze, jesteście CUDOWNI <3
Następny rozdział po moim powrocie z Pragi, czyli w środę :)
@joasiaaa_xd
PS: NASTĘPNY ROZDZIAŁ BĘDZIE JUŻ MEGA DŁUGI :)
---------------------------------------------------------------------------------------------------

~ O1.O9 – ROZPOCZĘCIE ROKU SZKOLNEGO ~

     -Jak ślicznie wyglądasz! – pochwaliła Megan przyjaciółka, gdy tylko ją zobaczyła.

-Nie widzę nic szczególnego w białej koszuli i dżinsach – odparła uśmiechając się do przyjaciółki. - Idziemy? Zaraz zacznie się akademia.

- Nie. Poczekajmy na Chrisa – Powiedziała Cathy i rozglądnęła się, czy w oddali nie widać już chłopaka.

- O, idzie! – powiedziała z entuzjazmem.

Chris był ubrany w białą  koszulę, i czarne, nie za luźne spodnie. Nie byłby sobą, gdyby ubrał odświętne buty, więc założył szaro-turkusowe skejty.

-Cześć dziewczyny – przywitał się.

- Hej – odpowiedziały Meg i Cathy jednocześnie.

- Co tak na mnie patrzycie, aż tak Wam się podobam? – zaśmiał się.

Powoli przeszli przez drzwi wejściowe szkoły. Ich oczom ukazały się znajome twarze i…

-Alex… -powiedziała pod nosem Megan.

-Co?

- A nic… aaaale gorąco – wymigała się od przesłuchań.

Weszli na salę gimnastyczną, gdzie dyrektor, nazwany przez uczniów ‘’Pan Wąsik’’ wygłaszał swoje przemówienie.

- Bardzo cieszy mnie to, że mogę przywitać nowych uczniów. Mam nadzieję że będzie nam się bardzo dobrze razem pracować, i nauka tu będzie dla was przyjemna

- Bla,bla,bla… - przedrzeźniał go Chris.

- Ma pan coś do powiedzenia, drogi Christopherze? – wskazał go palcem mężczyzna.

- Ja tylko chwaliłem, jakie to piękne przemówienie Pan wygłasza – powiedział z lekką ironią, po czym dyrektor uśmiechnął się do niego.

Po skończonej akademii uczniowie wybiegli na piętnastominutową przerwę, po której każda klasa miała otrzymać plany lekcji i dzienniczki.

- Już myślałam ze nigdy tego nie skończy! – odetchnęła z ulgą Cathy.

- Przecież on tak pięknie mówił – kontynuował swoje ironiczne wypowiedzi Chris.

- Aż łezka się w oku kręciła! – śmiała się Megan.

Nagle odwróciła się do tyłu, i zobaczyła Alexa z dwójką kolegów u boku.

-Chris! Siema! – przywitał się jeden z jego ‘’obstawy’’

- Hej! Miło Was znów widzieć

- Może przedstawisz nam swoje koleżanki? – Zapytał drugi z nich.

- To jest Megan, a to Cathy – wskazał na przyjaciółki.

- To jest Lucas, a to Jake – Przedstawił swoich kumpli Alex.

- A ty? – Zapytała Cathy

- Alex. Miło mi – podał jej dłoń, a następnie popatrzył się na drugą z nich.

- Megan, tak? My się już znamy. Twój wybawiciel, miło mi. – uśmiechnął się do niej.

- Jaki ty zabawny – odparła z udawaną obojętnością, choć uśmiech sam wkradał się na jej usta.

- A blondyneczka da się zaprosić na spacer? – zapytał Jake.

- Blondyneczka ma imię! – odparł oburzony Chris.

- Cathy, Cathy. To jak?

- Mam inne plany – odpowiedziała pośpiesznie.

- Tak, uczy MNIE matmy – szybko wyrzucił z siebie Chris, akcentując słowo ‘’mnie’’

- Czyżby Pan Ideał był zazdrosny o koleżankę? – zakpił Jake.

- Zamknij się- warknął, a jego oczy aż płonęły ogniem.

- Przestańcie! Może chodźmy już na lekcje? – wtrąciła się Meg by jak najszybciej przerwać ich sprzeczkę.

- Tak, świetny pomysł – mruknął pod nosem Chris, i z nienawiścią spojrzał na Jake’a.

Szli w stronę klasy 51, gdzie miała się odbyć lekcja organizacyjna, gdy nagle Megan poczuła czyjąś rękę na ramieniu. Przeszedł ją mały dreszcz, i odwróciła się do tyłu.

- Alex? Czego chcesz? – zapytała chłopaka.

- Mam nadzieję że odzyskam moją bluzę? – uśmiechnął się.

- Widzę że bardzo Ci na tym zależy.

- W  sumie to był pretekst. Bardziej zależało mi na rozmowie z Tobą

- Potrafisz być zabawny – zaśmiała się.

- Mama zawsze powtarzała mi ze prawda potrafi być okrutna, może jednak czasami jest zabawna? – ponownie pokazał swoje zęby.

Mocniej zabiło jej serce. On naprawdę chciał z nią porozmawiać? Nie znał jej, a ona nie znała jego. Może i był przystojny, ale nie zmieniało to faktu że jest jej obcą osobą.

- To o czym chciałeś pogadać?

- Nic wielkiego, chciałem tylko zapytać… y.. do której chodzisz klasy? – po jego minie widać było ze wymyślił to na poczekaniu.

- 2c, a ty?

- 2a – odparł ze smutkiem.

- Mamy razem plastykę i wos

- 45 plus 45… hmm… 90 minut w tygodniu z Tobą? Nieźle – zaśmiał się.

- Jeszcze przerwy. Będziesz miał mnie niedługo dość! – dziewczyna również się zaśmiała.

- Ciebie? Nigdy! - oboje śmiali się w najlepsze.

Krzyk Chrisa wołający Meg dobiegał z końca korytarza. Chłopak przystanął czekając na przyjaciółkę.

- Chyba będę już iść… Wiesz, lekcje

- To do zobaczenia!

Pobiegła w stronę Chrisa i zamyślonej Cathy. Serce biło jej jak szalone. Jeszcze nikt nigdy nie rozmawiał z nią w taki sposób. Próbowała nie myśleć o nim jak o chodzącym cudzie. ‘’Nie znam go, pewnie okaże się debilem’’ – wmawiała sobie. ‘’A może taki kit wciskał kilku innym dziewczynom? Nie, nie będę mu jeszcze ufać, może być inny’’ – kontynuowała.

- Stop, stop! Jeszcze byś na mnie wpadła! – zawołał Chris.

- I zmięłabym Ci koszulę, co? – zadrwiła z przyjaciela.

- Gdybyś znalazła się już w moich objęciach, nie chciałabyś… - zaczął swoja gadkę, ale zniecierpliwiona Cathy przerwała mu.

- Idziemy? Większość klasy już weszła!

- Okej… - odpowiedzieli równocześnie.

- A ty, zaraz opowiesz mi jak poznałaś tego nowego –szepnęła Cathy, tak aby nikt oprócz Magan nie mógł tego usłyszeć.

- Ale ja… no… - starała się wymyślić wymówkę.

- Bez żadnych ‘ale’ , mi możesz zaufać. – powiedziała przyjaciółka wchodząc do klasy.

I co jej powie? ‘’Szłam sobie spokojnie do domu, a tu nagle pojawił się on i zaproponował mi swoją bluzę’’ ? ‘’To przecież brzmi jak z taniej komedii romantycznej!’’ – pomyślała. ‘’Może uwierzy gdy powiem jej prawdę? Musi uwierzyć, przecież  jej moją przyjaciółką.’’ – dodała szybko w myślach.

Jej rozmyślanie przerwał czyjś głos tuż za jej plecami.