Rozdział drugi

     Nie wiedziała co zrobić. Odpisać ‘’kogo to numer?’’ Nie....Może nie będzie odpisywać w ogóle? Jeśli to jakiś idiota który chciał się z niej pośmiać, nie będzie czuł tej satysfakcji. ‘’A jeśli ktoś naprawdę chce popisać?’’ – zastanawiała się. ‘’Ze mną? To na pewno żarty. Zresztą jak zależy to napisze znowu’’ – pomyślała i powoli wstając z ławki ruszyła w kierunku pobliskiego marketu, w którym miała zamiar kupić coś do picia by ugasić pragnienie. Szła powoli patrząc w chodnik, starając się nie nadepnąć na linie, tak jak to robiła parę lat temu.

- Meg! Co ty tu robisz? – Usłyszała podekscytowany głos Cathy.  – Może wybierzesz się ze mną do kawiarni? Chyba tylko kawa postawi mnie na nogi.

- Aaaa… Hej! – Spojrzała na nią – Chętnie pójdę, zresztą chce mi się pić, i muszę Ci coś powiedzieć…

Gdy dziewczyny doszły do kawiarni, zajęły czteroosobowy stolik pod oknem, i uśmiechnęły się do kelnera. Po chwili podszedł do nich z menu, i powiedział że wróci za dwie minuty odebrać zamówienie.

-To jak? Miałaś mi o czymś opowiedzieć

-Chodzi o to że dostałam sms’a…        

-Też je dostaje, to raczej normalne – zaśmiała się Cathy.

-Ale zobacz, znasz ten numer? – pokazała jej telefon z zapisanym numerem.

-Nieee… Może Chris będzie wiedział?

-Nawet go nie zapytam. Nie obchodzi mnie to tak bardzo – odparła z obojętną miną, choć ciekawość zżerała ją od środka.

-A..no  ale – zaczęła mówić Cathy, ale kelner przerwał jej wypowiedz.

-Co podać dziewczyny?

Był mniej więcej w wieku dwadzieścia do dwudziestu pięciu lat. Wysoki, przystojny, z brązowymi, lekko zmierzwionymi już włosami. Jego oczy również były w kolorze czekolady. Był ubrany w czarną koszulę i dżinsowe spodnie. Na szyi miał zawiązany czerwony krawat. Co jakiś czas posyłał w stronę dziewczyn uśmiechy, czekając na zamówienie.

- To ja może kawę mrożoną.

-Dla mnie to samo – odparła Megan bez zastanowienia.

Po minie kelnera dało się odczytać słowa ‘’i na tak małe zamówienie musiałem aż tyle czekać?’’ , lecz pośpiesznie zmienił wyraz twarzy i posłał ciepły uśmiech.

- Cześć kochane! –Zawołał Chris stając przy ich stoliku.

-A ty co tu robisz? – Zapytała Cathy.

-Wracam z treningu. A co Cat, nie cieszysz się na mój widok? – Zaśmiał się i usiadł koło dziewczyny.

Kelner przyniósł zamówienie przyjaciółek, ponownie ukazując swoje białe zęby.

-To był ostatni trening w tym składzie. Po rozpoczęciu roku szkolnego dojdą nowi członkowie… Już nie będzie tak fajnie.. Ale! Ja pokarzę im gdzie ich miejsce! Przecież to ja jestem najlepszym zawodnikiem! – Roześmiał się sam z siebie, i nie zwracając uwagi na to, że dziewczyny bardziej były zajęte zawartością swoich szklanek niż jego opowieściami, kontynuował. – No i…. po treningu podeszli do mnie jacyś trzej… Nie znałem ich, ale powiedzieli że będą grać ze mną w drużynie, i będą z nami chodzić do gimnazjum… A! i oczywiście dodali że miło mnie poznać, ale to chyba oczywiste, haha! – Znów sam zaśmiał się ze że swojej wypowiedzi, po czym popatrzył na Megan która na chwilę odłożyła swój napój. Wziął go, i pociągnął kawę przez rurkę.

- Mniam – oblizał usta.

- Jesteś wredny – zakpiła dziewczyna.

-No ale za to mnie kochacie – spojrzał na nie z uśmiechem – To ja już idę, mam jeszcze trochę spraw do załatwienia.

-My też w sumie już się zbieramy, musimy tylko zapłacić. – Odpowiedziała Cathy wyciągając pieniądze z portfela.

Podeszły do lady, i podały pieniądze młodemu chłopakowi.

-Dziękujemy! – powiedziały wesoło wychodząc z lokalu.

Nie sądziły że zasta ich tak miła niespodzianka w postaci deszczu, który spadł w tak krótkim czasie….