Rozdział trzeci

   Bardzo dziękuję Wam za wszystkie komentarze :) Zmotywowały mnie, i dość szybko napisałam ten post. Jest dłuższy od poprzednich, bo tak radziła mi Milena, ale kolejne będę jeszcze dłuższe :> 

Miłego czytania, następna część prawdopodobnie jutro lub w sobotę.

-----------------------------------------------------------------------------------

  Megan nie wiedziała co robić. Kawiarnia była daleko od jej domu, a parasola nie miała. Kto by przecież taszczył parasol ze sobą w taką pogodę jaka była jeszcze przed paroma minutami?

- Meg, ja już idę, cześć! – Pomachała jej Cathy i pobiegła w stronę swojego mieszkania.

- To ja też już lecę, hej! – Powiedział Chris po czym przytulił ja po przyjacielsku  pożegnanie.

Postanowiła jak najszybciej znaleźć się w domu. Szybkim krokiem szła przez ścieżki w parku, patrząc się cały czas przed siebie. Nagle poczuła jak jej noga ugrzęzła w czymś lepkim i mokrym.

- Cholerne błoto! – Krzyknęła i przyśpieszyła tępa.

Chciała znaleźć się jak najszybciej w domu. Wysuszyć przemoknięte włosy, napić się gorącej herbaty, i przeczytać ostatnie rozdziały niedawno zakupionej książki. Spędzić miłe popołudnie z dala od deszczu.

Jej włosy zaczęły się lekko falować. ‘’Wilgoć’’ – pomyślała z wyrzutem.

Jeszcze bardziej przyśpieszyła kroku, gdy wychodząc z parku, zauważyła jak auta rozchlapują wodę w stronę przechodniów. ‘’Znając moje szczęście będę kolejna’’ – zakpiła sama z siebie.

Jak pomyślała, tak się stało, i w jednej chwili, jej spodnie były całe w plamach z brązowej, brudnej wody.

- Świetnie. Chwal dalej dzień przed zachodem słońca Meg, chwal. – powiedziała pod nosem.

Dalsza droga nie przysporzyła jej większych kłopotów, pomijając fakt, ze gdy szła wąską, kamienistą dróżką deszcz zaczął mocniej padać. Była już cała mokra.  Wpatrywała się w zimie, i starała się nie deptać po największych kałużach.

- Ślicznotka bez parasola? – Usłyszała głos za sobą i przeszedł ja dreszcz.

- Co? – zapytała podnosząc wzrok.

Jej oczom ukazał się wysoki blondyn, z przemoczoną grzywką. Jego brązowe oczy patrzyły prosto na nią. Był uśmiechnięty mimo okropnej pogody. Na widok jej spodni zaśmiał się ukazując szereg białych zębów.

- Koleżanka trochę się ubrudziła? – zapytał ze śmiechem.

- Tylko trochę.

- Trochę? – wskazał na lewą nogawkę.

- Kurde… - odparła dziewczyna widząc wielką, brązową plamę. – Zresztą idę już do domu, nie będę tu moknąć.

- Bluza by nie pomogła?

- Ta, wyczaruję ją sobie – drwiła z napotkanego chłopaka.

- Czary mary – powiedział zdejmując swoją bluzę, i podając ją Megan.

- Ale.. ej, nie… no – nie wiedziała co ma zrobić w takiej sytuacji.

- Ja Ci tylko pomagam kochana, przecież jesteś cała mokra – zaśmiał się z dziewczyny. Dopiero teraz zauważyła, ze nie ma na sobie żadnego suchego miejsca.

- No już, oddasz przy okazji.

- Ale jakiej okazji?

- Postaram się żeby to nie było nasze ostatnie spotkanie – uśmiechnął się do niej.

- Proszę – wsadził jej bluzę do rąk, i uśmiechnął się ponownie.

- Dzięki. – wydusiła z siebie i  odwzajemniła uśmiech.

Chłopak poszedł w przeciwnym kierunku, a ona stała nie wierząc, ze to co się przed chwilą stało, było prawdą.

- Ja nawet nie wiem jak masz na imię ! – krzyknęła odwracając się w jego kierunku.

- Alex

Wzięła głęboki oddech, i poszła w swoją stronę. Powoli ubrała bluzę, i poczuła miłe ciepło na ciele, a następnie cudowne perfumy chłopaka. Przeszedł ją lekki dreszcz, gdy pomyślała sobie że ma na sobie bluzę kogoś zupełnie obcego. Dość miłego i przystojnego kogoś...

Drogę do domu pokonała biegnąc. Musiała to przemyśleć. Czytała dużo książek, ale w żadnej jeszcze bohaterka nie spotkała się z taką sytuacją. Otworzyła drzwi do mieszkania, i nie panując nad sobą , trzasnęła nimi. Zdjęła buty, nawet ich nie odwiązując i wbiegła po schodach do swojego pokoju. Padła na łóżko a  jednej chwili na pościeli powstała wielka, mokra plama. Meg wzdrygnęła się i powróciła do pozycji siedzącej.

- Dziś chyba wszystko jest nie po mojej myśli – mruknęła i nie zważając już na to, czy łóżko będzie przemoczone czy nie, położyła się i zamknęła oczy.

- Kochanie! Zrobiłam Ci herbatę! – usłyszała krzyk mamy.

Po szybkim przebraniu się w suche ubrania zeszła do kuchni włócząc nogami, i patrząc się w ziemie. Gdy weszła do pomieszczenia, zastała mamę gotującą obiad.

- Na stole – wskazała kubek.

- Ta, dzięki – odpowiedziała cicho.

- Nie w humorze? – zapytała mama ze smutną miną.

- Wszystko OK.

- Leciał dziś taki film… nie pamiętam tytułu. Dwójka ludzi spotyka się, i choć widzieli się pierwszy raz, zaczęli ze sobą rozmawiać i.. a! Jak przypomni mi się tytuł to sama obejrzysz – Opowiadała z wielkim entuzjazmem

Megan wzięła kubek z herbatą, i bez słowa poszła do swojego pokoju. Przykryła się kocem, i wpatrywała się w jeden punkt w pokoju. Myślała o tym co się wydarzyło, i choć tego nie chciała, od razu uśmiech pojawił się na jej twarzy. Poczuła się wtedy jak w filmie. Była szczęśliwa. Stop klatka. Chciałaby żeby niektóre chwile trwały dłużej. Żeby niektóre osoby nie odchodziły. Jak na razie, z jej myśli nie odchodziło tylko jego imię – Alex.